Frits van der Pol’s Technica gesloten

Wat ik gehoopt had gebeurde: ik kreeg voor mijn verjaardag de oude radio van oma.
Al sinds ik een heel klein meisje was met een paardenstaartje en krulletjes rond mijn gezicht was mijn grote wens de grote radio te mogen hebben. Het geluid was vol en rond, zonder hinderlijk gezoem of gepiep. En de volumeknop kon héél ver gedraaid worden, totdat horen en zien je verging.
Dat was wat in een tijd waarin kinderen opgroeiden met Kleutertje Luister op de radio en Tante Hannie op TV.
Mijn oma had het handig aangepakt. Ze had een nieuw model gevraagd voor haar eigen verjaardag. Haar zeven kinderen hadden hun koppen bij elkaar gestoken en het geld bijeen gelegd. Mijn oom verborg de oude radio boven op zijn linnenkast, zodat ik twee maanden lang vol weemoed terugdacht aan die mooie houten kast vol technisch vernunft.
Hoeveel vernunft er in die kast school leerde ik pas toen de radio na enkele maanden op mijn kamer met een zacht ronkend geluid de geest gaf.
Mijn vader draaide de achterkant open, haalde er iets uit, stopte er iets in, en de muziek klonk na het zoeken van de zender als tevoren.
Wat hij precies had gedaan wist ik niet, maar na een paar maanden gaf het ding weer de geest en toen had hij niets meer om de radio te maken.

Maar hij wist wel iemand die een oplossing zou weten.
Met de radio stevig in een deken gerold vertrokken we naar de stad. We gingen naar een winkel van iemand die vast en zeker het noodzakelijke onderdeel had.
Dat was het geval. Bij Technica werd een blik in de radio geworpen en ergens vanuit een laatje kwam iets wat een relais heette. Na een paar minuten deed mijn radio het weer.
“Kijk,” zei de man, “zo kun je je eigen radio maken” en driemaal deed hij voor hoe een relais uit de radio gehaald moest worden, en weer vastgezet kon worden.”
Dit was het begin van mijn verwondering over alles wat zich daar in die winkel afspeelde, mijn intense geloof dat bij Technica alle technische problemen opgelost konden worden en mijn verbazing dat deze man de weg wist in al die doosjes, laatjes en stapeltjes.
Vele jaren heb ik plezier gehad met mijn radio die regelmatig een nieuw relaistje nodig had.
Maar toen het grote geval op zolder verdween waren mijn tochten naar Technica en Frits van de Pol lang niet over.
De nieuwe grammofoon had al snel een nieuw snoertje nodig, veel langer dan het snoer dat eraan zat. Frits wist binnen een paar seconden wat voor snoer en wist hoe ik het kon monteren. Mijn technisch opgeleide neef was er niets bij.

Wat er ook aan de hand was met mijn cassetterecorder, walkman of wat voor apparaat dan ook: Frits bracht uitkomst.

En net zoals mijn vader mij meenam, nam ik mijn kinderen mee. Technica leek een dependance te worden van mijn grote gezin. Frits wist immers altijd wel een oplossing ergens vandaan te halen.
Frits leek tijdloos, zijn winkel ook.
Totdat het bericht kwam dat hij ging stoppen.

Vandaag was het zover.
Frits werd buiten opgewacht door collega winkeliers en klanten. De bedankjes vlogen over en weer, want niet alleen de klanten brachten Frits hulde, ook hijzelf bedankte zijn klanten voor vele jaren trouw bezoek.

Na 40 jaar Frits van der Pol in Technica staart voor het eerst de volle etalage leeg de Van Welderenstraat in.